Monday, 15 September 2014
 
SEE ALSO :

Main

Browse Articles

Basic Searching

Advanced Searching

Hits


RELATED LINK :
University Malaya Website

UMExpert

UMMail

UMPortal

UMLibrary

UMElearning


CONTACT US :

Contact Information


STATISTICS :

Articles

 


Overview



SUASANA DI TANAH MELAYU PADA ZAMAN DARURAT, 1948-1960: SATU TINJAUAN

Ho Hui Ling
 

Tempoh 1948 hingga 1960 dikenali sebagar zaman Darurat di Tanah Melayu. Undang-undang Darurat diisytiharkan di Tanah Melayu pada 16 Jun 1948 oleh Pesuruhjaya Tinggi British, Sir Edward Gent kerana kekacauan yang ditimbulkan oleh komunis  yang boleh mengancam keamanan dan keselamatan negara.Komunis telah melakukan berbagai-bagai kegiatan sabotaj, pemusnahan dan kerosakan ke atas harta awam serta harta benda penduduk dan kerajaan; juga pembunuhan, kejahatan dan keganasan ke atas semua lapisan masyarakat di Tanah ~vfelayu. Kegiatan komunis bukan sahaja mendatangkan kesusahan, penderitaan dan gangguan ke atas kehidupan penduduk serta kerosakan harta benda yang tidak teinilai, malahan turut menimbulkan ketidakstabilan politik, sosial dan ekonomi di Tanah tI,·felayu. Sejak 16 Jun 19-18, Tanah Melayu diletakkan di bawah Undang-undang Darurat sehingga undang-undang itu ditarik balik oleh pihak berkuasa pada 31 Julai 1960.

Artikel ini bertujuan untuk memaparkan suasana di Tanah Melayu pada zaman Darurat (19-18-1960), iaitu kesan daripada kegiatan dan gerakan komunis. Perbincangan dalam artikel ini bermula dengan mendedahkan gerakan awal komunis di Tanah Melayu sejak tahun 1920-an dan kemudian diikuti dengan perbincangan tentang suasana di Tanah Melayu pada zaman Darurat.

 
For more information about this article, please contact : HO HUI LING



MASYARAKAT INDIA DAN GERAKAN POLITIK DI TANAH MELAYU, TAHUN 1910-1920-AN DENGAN TUMPUAN KEPADA MASYARAKAT SIKH

Azharudin Mohamed Dali
 

Sejarah masyarakat India di Tanah Melayu merupakan satu bidang kajian yang telah menarik perhatian ramai sarjana. Kajian tentang masyarakat India sebelum Tanah Melayu mencapai kemerdekaan sering sahaja didasari oleh dua bidang iaitu aspek sosioekonomi dan aspek politik. Dalam aspek sosioekonomi pula, tumpuan diberikan kepada aktiviti masyarakat ladang. Antara beberapa kajian penting yang berkaitan dengan proses migrasi serta pembabitan masyarakat keturunan India dalam bidang perladangan termasuklah Indian in Malaysia and Singapore oleh S. Arasaratnam yang diterbitkan pada tahun 1970. Artikel ini membincangkan bukan sahaja proses migrasi masyarakat serta pertapakan mereka di Malaysia dan Singapura, malah turut memberi perhatian dalam pembabitan orang India dalam sektor perladangan terutamanya penanaman getah. Kajian-kajian lain termasuklah oleh J. Norman Parmer, Colonial Labour Policy and Administration: A History of Labour in the Rubber Plantation Industry in Malaya 1910-1914 yang diterbitkan pada tahun 1960; Ravindra K. Jain bertajuk South Indians on the Plantation Frontier in Malaya; dan K. S Sandhu bertajuk Indians in Malay: Immigration and Settlement, 1876-1957. Pembabitan masyarakat India dalam bidang politik pula menjadi bahan kajian R. Ampalavar, "Social and Political Development in Indian Community of Malaya" R. Ramachandra, "the Indian Independence Movement in Malaya, 1842-1945"; S.Subramaniam, "Politics of the Indians in Malaya 1945-1955"; Robert A.A Ankiah, "Senario Politik Masyarakat Indian antara 1910-1945 di Malaya" dan sebahagian daripada  kandungan tesis Doktor Falsafah oleh Khoo Kay Kim yang bertajuk 'The Beginning of Political Extremism in Malaya, 1915-1935".

Jumlah yang sebegitu banyak dalam penghasilan kajian tentang aspek politik masyarakat India di Tanah Melayu dalam tempoh prakemerdekaan ini sebenarnya membayangkan suatu rangkuman sejarah masyarakat tersebut yg sangat menarik. Kajian-kajian ini telah memperlihatkan realiti bahawa telah wujud gerakan-gerakan politik masyarakat India meskipun motif serta tunjang perjuangannya masih lagi terhadap negara India. Meskipun demikian, jika diperhatikan secara mendalam, kajian-kajian itu terutamanya dalam bidang politik kebanyakannya menjurus kepada tempoh menjelang Perang Dunia Kedua. Kecuali kajian oleh Robert A.A Ankiah dan Khoo Kay Kim, kajiannya ditumpukan kepada Indian National Army (INA) iaitu gerakan politik yang dilakikan dan diterajui oleh Subhas Chandra Bose semasa perang Jepun. Kajian mereka itu menjadi penting kerana mengisi ruang kosong yang ditinggalkan sebelum era perang dunia dan turut secara jelas memaparkan kewujudan gerakan politik masyarakat keturunan India di Tanah Melayu. Kajian ini menjadi lebih penting kerana turut memaparkan pembabitan masyarakat Sikh dalam gerakan politik di Tanah Melayu.

 
For more information about this article, please contact : AZHARUDIN BIN MOHAMED DALI



PENDUDUKAN JEPUN DI TANAH MELAYU, 1941-1945: SATU KAJIAN MENGENAI BIBLIOGRAFI

Azhar Mad Aros, M.A
 

Jepun selepas pemodenan Meiji mengalami perubahan politik yang besar apabila golongan tentera, zaibatsu dan ultra-nasionalis telah muncul dan menguasai kerajaan. Lanjutan daripada itu berlaku perubahan besar dalam dasar luar Jepun apabila Jepun mula mengamalkan dasar imperialisme. Ini dianggap bersesuaian dengan keadaan semasa di Jepun dan keperluan bagi perkembangan pasaran serta bahan mentah yang terhad bagi Industri Jepun.

Dengan ini Jepun telah merancang melancarkan serangan ke atas Tanah Melayu, termasuk Asia Tenggara. Jeneral Araki (Menteri Perang Jepun awal 1930-an) telah mencetuskan idea Imperialisme Jepun serta penubuhan Greater Japan. Dari sini pihak tentera mula merancang penaklukan dan melakukan segala persediaan secukupnya ke arah mencapai cita-cita ini. Pada 8 Disember 1941 tentera Jepun telah mendarat di Patani dan Kota Bharu (Pantai Timur Semenanjung Malaysia) dan serangan diteruskan selama 70 hari hingga Singapura dapat ditawan pada 15 Febuari 1942, apabila Jeneral Percival menandatangani surat menyerah kalah di Bukit Timah, Singapura.

 
For more information about this article, please contact : AZHAR BIN MAD AROS



IDEA KEMAJUAN DALAM PEMIKIRAN DAN PERJUANGAN SAYYID SHAYKH AL-HADI

Mohammad Redzuan Othman
 

Dalam kajian sejarah tentang perkembangan kesedaran yang berlaku dalam masyarakat Melayu, tahap yang selalu diberi penekanan ialah perkembangan selepas Perang Dunia Kedua dengan memisahkannya daripada perkembangan yang berlaku sebelum meletus perang. Dengan pemisahan yang dilakukan ini, sejarah perkembangan kesedaran masyarakat Melayu sering dikaitan dengan penentangan orang Melayu terhadap Malayan Union. Dengan fokus yang diberikan, gambaran yang wujud seolah-olah seperti kesedaran telah berlaku secara mendadak dan dalam tempoh yang singakt orang Melayu telah mengalami perubahan sikap. Ini seterusnya membawa kepada timbulnya semangat kebangsaan yang tidak dapat dibendung lagi yang akhirnya membawa kepada tercapainya kemerdekaan Tanah Melayu pada tahun 1957.

Penumpuan yang diberikan kepada tahap ini menyebabkan peranan golongan nasionalis Melayu, khususnya yang mendapat pendidikan Barat dan pendidikan Melayu sering ditonjolkan sehingga terdapat kecenderungan untuk mengetepikan sumbangan yang juga pernah disumbangkan oleh kelompok lain. Perubahan yang berlaku dalam masyarakat Melayu bukanlah sesuatu yang berlaku secara tiba-tiba, tanpa proses dan melalui tahap-tahapnya. Kesedaran yang berlaku dalam masyarakat Melayu pada tahun-tahun selepas Perang Dunia Kedua sebenarnya telah melalui proses dan perkembangan yang telah bermula sejak awal abad ke-20 lagi. Kelompok yang telah memainkan peranan penting mencetus dan menyebarkan kesedaran ini ketika masyarakat Melayu sedang dibelenggu oleh kejahilan dan kebekuan ialah mereka  yang mendapat pendidikan atau terdedah kepada perkembangan yang berlaku di Timur Tengah. Mereka yang berlatar belakang ini terpengaruh dengan idea kemajuan yang sedang berkembang di Timur Tengah dan meyakininya mampu merubah masyarakat Melayu daripada keadaan serba mundur kepada masyarakat yang mampu bersaing.

 
For more information about this article, please contact : MOHAMMAD REDZUAN OTHMAN

 
Copyright © 2005, Pusat Teknologi Maklumat, Universiti Malaya, 50603 Kuala Lumpur, Malaysia
http://ict.um.edu.my/